Een jungle vol wasbare luiers. Hoe begin je eraan en wil je dat eigenlijk wel?

Hieronder het verhaal van Roelie die vond dat ze het eigenlijk wel aan zichzelf en het milieu verplicht was om zich in het onderwerp te verdiepen. En er ook iets mee te doen. Maar heel simpel vond ze het niet!

 

Het begin

Elfduizend hebben we er weggegooid! Huppatee, zo in de grijze container. Een blauwe maandag hebben we ze nog met veel liefde ingezameld. Maar nadat de gemeente had uitgerekend dat dit niks opleverde, wel voor het milieu maar niet financieel, werden we geadviseerd om ze vooral weer, hop, in de grijze container te gooien. Serieus.

 

Struisvogel

Ik heb het hier dus over luiers. Gemiddeld 5 per dag, 3 jaar lang, bij twee kinderen. En dan ben je 11 duizend Pampers, Huggies, Etos, Aldi en Kruidvat luiers later. Ik  heb er toen eigenlijk nooit bij stil gestaan dat we zo’n enorme berg afval produceerden. Ik zag mezelf niet als milieuvervuiler. Immers, ik nam altijd mijn eigen tasjes mee, oké bijna altijd, en ik gooide nooit afval op straat. Hoe struisvogel kun je zijn!

 

Derde kindje

Met mijn derde kindje onderweg besloot ik dat het anders moest. Misschien kwam dat wel door het artikel dat ik las in een krant. De strekking; een kind krijgen is een enorme belasting voor het milieu. Iedere dag met je Hummer in de tweede versnelling 100 km naar je werk rijden, levert minder CO2 op dan een nieuw mensenleven. Pijnlijke constatering als je een klein lief kaal baby’tje ziet dat alleen maar behoefte heeft aan warmte, melk, knuffels en, tja,  af en toe een schone luier…… Hoewel ik geen illusies koesterde dat mijn voetafdruk op deze aardbol neutraal zou worden, wilde ik toch kleine stapjes nemen om een beetje groener te worden. Ik voelde mij verplicht om dit te doen voor mijn kinderen. Maar waar moest ik beginnen?

 

 

Wasbaar?

In het artikel werd gesproken over wasbare luiers. Ik had hier meteen een bepaald beeld bij, een negatief beeld. Mijn zus had katoenen vouwluiers gebruikt, die ik altijd had gezien als een uiting van nostalgie. En origami-en met katoenen doeken die je met moeite om de benen van een spartelend kind moet vouwen, nee dat was niks voor mij. Bovendien, hoe vies is het wel niet om poepluiers in de week te zetten en om deze na een dag of drie er weer uit te moeten vissen om ze daarna in de wasmachine te proppen. En hoe krijg je dan ooit de volgende was weer schoon na zo’n vieze lading was.

 

Jungle

Toch ging ik ervoor en stortte mij in de wereld van de ‘wasbare luier”. Of beter gezegd, de jungle van wasbare luiers. Oneindig veel merken luiers, verschillende systemen en termen waar ik nog nooit van had gehoord wikkelden zich als lianen om mij heen. Geen pampers extra dry of huggies up en go, nee hier ging het over prefolds, tots bots, all in one systems, all in two, overbroekjes, bamboo, microvezel, bambino mio, little lamb, pop in, wollen broekjes aaaahhh…….. Uren, dagen keek ik op sites, waarop de ene moeder de tots bots met bamboozle stretch fantastisch vond en de ander lyrisch was van de hydrofiele luiers van de ikea die ze op creatieve wijze in een popolini overbroekje vouwde met nog twee charcoal inleggers erbij. Na twee maanden intensieve studie wist ik het nog niet. Het voelde als scheikunde, ik dacht dat ik het snapte, maar hoe het nou precies zat.... 

 

Ook zo nieuwsgierig hoe dit verder gaat? Het vervolg komt er snel aan!